fikri ameliye

zihnim bir süredir bir çizgi üzerinde yol izlemek suretiyle çalışmıyor, hep birşeyler düşünüyorken yolu çatallandıracak başka şeyler de düşünüyorum, bazen o kadar ayrılıyor ki yol ana çizgiden, başka bir yol oluyor ve yine bir yere varmıyor. hep yollar var.biriyle konuşacağım zaman çok fazla düşündüğüm şeyi savunmak zahmetine girişmiyorum çünkü ekseriyetle bir kaç adım sonra zihnim başka yollara dalıyor, dalacak biliyorum, zihnim başka yollardayken dilimi bir istikamet üzerinde sabitlemek gayrıtabii ve zor geliyor. hem biliyorum ki o savunduğu şeye benim savunduğum şeye inandığımdan daha çok inanıyor muhtemelen. savunduğum birşeyler var mı? savunmak az bildiğim birşey aslında. ben hep keşifteyim ve bir yeti olarak savunma becerisine sahip değilim sanırım. savunma sanatları öğrenmeliyim belki. bunu biraz düşüneyim.. ama şunu söyleyeyim bu kaşif halimi o kadar da çok sevmiyorum hani böyle keşif göze hoş gelen bir kelimedir ya bir yere konamamanın nesi hoş ki diyorum daha çok.. sevmiyorum dedim ya, son zamanlarda düşüncelerime bu kadar itibar edemez hale geldiğim için itibarım büyük ölçüde hislerime. bana iyi hissettiriyor mu? içim rahat mı? barışık mıyım? huzursuz muyum? seviyor muyum? özgür müyüm? samimi miyim? yokladıklarım tek bunlar. herşey uçuşuyorken uçuşmayan bunlar kaldı ilginç değil mi? halbuki eskiden hislerdense fikirler daha itibar edilir gelirdi.

edit: birazı tembellik birazı da tembellik imiş bu az düşünme eğiliminin.
geri kalanının neyle ilgili olduğunu düşünüyorum şimdilerde.
14/04/09

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s